Afscheid in stijl
Donderdag was de tijd gekomen om het vliegtuig terug naar Nederland te nemen. Ik had de ochtend gewerkt en de middag gereserveerd om de laatste zaken af te handelen. Ten eerste moest ik nog een rekening betalen (dus eerst even naar de bank), mijn telefoon tegoed bijvullen en ik had een afspraak met een juriste voor de immigratie papieren van Annette en de kinderen.
Tussendoor stond ook nog het in elkaar zetten van het bed van de kinderen op het programma. Heerlijk om te kunnen gaan en staan waar je wilt, met de auto dan. Helaas was de tijd nogal krap en moet ik rond een uur of 5 op het vliegveld zijn. Ben zou me een lift geven van mijn huis naar het vliegveld zodat ik geen taxi hoefde te betalen. Zijn nieuwe oude Landrover moest vandaag naar de keuring zodat hij er een kentekenplaat voor kon krijgen en de weg op kon. Ik belde ‘m op om ‘m te vragen of hij al klaar was en dat ik naar het huis zou gaan. Hij was bij de registry, blijkbaar was alles goed gegaan. Toen ik naar het huis reed kwam ik ‘m op Crowchild al tegen. Zijn Landrover uit ’76 gaat niet zo heel hard dus dat was gemakkelijk te doen. Achter het raampje van de “Landy” kon ik Matt en Kerry al zien zitten.
Ik heb ze bij het huis nog even een tour gegeven van de binnenkant en snel de laatste dingen weggelegd. Daarna konden we naar het vliegveld. In stijl natuurlijk! Matt, Kerry en Ben zaten voorin (Ben reed) en ik kon met bagage en al in de bak zitten. Na een goed half uur avontuurlijk door Calgary te hebben gereden kwamen we aan bij het vliegveld. We hebben afscheid genomen (Ben zie ik aanstaande woensdag al weer) en zij gingen nog een half uur terugrijden naar het huis van Ben. Ik kon gelijk inchecken en heb nog even snel een wokmaaltijd genomen.
Zonder veel oponthoud kwam ik door Londen heen. Er stonden geen rijen voor de scanners en ook de bussen waren op tijd. Ik had zelfs een uur over! Om 14:30 kwam ik op Schiphol aan waar Opa en Opoe al stonden te wachten. Slechts een half uurtje later kon ik de kinderen en Annette weer knuffelen. “Waar zijn de kadootjes?” was de eerste vraag…
14 August 2007 om 1:56
Vanuit een inmiddels zeer zonnig en warm Zuid-Frankrijk wensen we jullie veel sterkte toe met alle inpak- en verhuisperikelen.
14 August 2007 om 4:09
Kijk dat is pas een auto !! ik heb hier 10 maanden in gereden (maar dan een groene!) Hij moet alleen nog een reservewiel op de motorkap, dan klopt ie.. groeten en tot zaterdag
alfons
14 August 2007 om 10:48
Fons,
Het reservewiel lag in de achterbak. Normaal ligt dat op de motorkap inderdaad, maar de spanbanden ontbraken. Dat komt nog wel goed.
Heb je ook op de ‘Lightweight’ gereden? Deze werden met een helicopter gedropt. Het klopt dat ook het Nederlandse leger deze in overvloed had.
15 August 2007 om 3:21
Je had een “korte” uitvoering zoals deze, en een “lange” Ik reed een korte “normale” versie, geen leightweight… (het nederlandse leger had toen nog geen heli’s die dat konden vervoeren!) Maar leuk, zoiets in canada rijden terwijl er een spartaanse verwarming in zit (zeg maar geen)
17 August 2007 om 21:57
Ha Rob en Annette,
Jullie afscheid in nederland komt al heel dicht bij. Opeens nog second thoughts na leuke afscheidsfeestjes? Dat gaat dan wel weer over als je eenmaal in dat vliegtuig zit.
Als we iets voor jullie of de kinderen kunnen doen als jullie hier aankomen moet je het even laten weten. Jullie kids zijn ook altijd welkom bij ons (als jullie effe te druk zijn met iets), ze kunnen ons tenminste verstaan en we zijn net zo vreemd voor ze als alle andere mensen die ze hier niet kennen.
Nog veel plezier de laatste dagen in Nederland en succes met de trip.
Groetjes, Sander en Liesbeth.
21 August 2007 om 10:17
Hallo,
Er is per post bij ons een verhuiskaart aangekomen, die niet voor
ons bedoeld is, maar voor Jan en Jannie Kaandorp.
Het adres is fout, op Bogaertln 13 woont geen fam Kaandorp
En wij wonen in de den Burglaan, dus het klopt helemaal niet.
Ik zag dat ik kon kijken op de website, dus stuur ik u even dit mailtje.
Siem van Duin. Limmen.